"Blijf, de mensen willen taart met je eten" (het leven als je verjaardag)

Er was steeds
Er was eens... nee er was steeds. (kan het nooit ergens anders over gaan)
Ik spoel me de laatste resten van je af, zie ze kwijnend verdwijnen door het putje
Schreeuwend
Ik kan niet boos zijn op jouw grijze haren, je scherpe neus, de perfecte vouwen in je wangen. Je ogen, die ontzettende ogen
Ik kan mij niet afwenden van wat ik niet kan lezen maar wil blijven bekijken blijvend laten botsen vormen smelten met mijn zekerheid en onzekerheid samen
Ik wil je blijven bekijken en praten maar mijn woorden blijven plakken
De echte woorden die jij had willen horen had ik willen zeggen maar ze bestaan niet
Ik kan niet boos zijn jij bent de liefde en de waarheid die niet iedereen kent
De waarheid die ik ken, denk te kennen, dacht te kennen, kende
Ik heb gelachen met je hard gelachen en scheen ermee op mezelf neer
Verder dan ik gaan kon kon ik met jou
Ik heb gelachen met je ja heel hard gelachen en nu dan huil ik om je
Geen idee waarom ik ben ik de war weer
Ben ik in de war
Volstrekt vastgehecht ben ik de hele nacht de dag kwijt
Eindeloos rondgedoold in mijn eigen hersens als Braziliaanse straatjes zonder einde met torenhoge muren
Er was eens... heel erg stil
Verdriet is het laatste redmiddel