Haar stralen droegen brede schouders, de schaduw rottend lijk
Ze probeerde alle spiegels uit, ze had niets anders om zich druk om te maken dus ze maakte er iets van
Ze zei: jullie mannen met vouwfietsen zijn bijzonder en bijzonder lelijk
Ze zei: als ik voor het stoplicht sta bij het vakantiehuis van meneer Spanning ben ik bang dat het zal ontploffen
Ze zei: ik vind je lief maar ik kan je niet hebben
En toen zei ze nog: Ik hoor de diertjes in de morgen maar toch zal de winter nog zo lang duren.
Ze wist niet meer wat ze aan moest trekken om voor zichzelf de moeite waard te zijn
Hij wist niet goed wat hij moest zeggen want hij was altijd naakt
Ze werden geen vrienden.
Het doet pijn aan mijn hoofd wanneer ik naar huis rijd
de tv oud nieuws herhaalt, ongewis barre illusies bevrijdt
Complementair contrast met de ongezondheid om ons heen
elke machine bestuurd door de mensen, dees of geen
En zelfs als jij mij wederom onwillekeurig bij mijn nekvel pakt,
mijn helder gezicht gedwee door de slome stront heenzakt
zelfs dan, dan nOg steken jullie mij aan met zieke gekte gein
Stop heej ...
stop daarmee
Je bevreemd mij van mijzelf ja, dat mijn wie ik dacht te zijn
Joh heej! Stop daarmee!
Gebruik gewoon een zakdoekje
Tanks en ander wapentuig
Kekke fogels met sokjes, mayoos en pofbroeken
Samen kunnen ze het goed vinden
"Heehee"
Ik ben mezelf ik heb heel veel te vertellen, luister dan
Want, ik ben namelijk persoonlijk meer van de oneliners.
Weet jij wat anders?
Nee, ga jij even volwassen doen in de hoek daar. Analyseer jij maar
ik denk dat je wel weet hoe het beter kan
Ik heb altijd gedacht dat je het beter kon
maar heel eigenlijk bak je er niets van
oja sorry je bakt
luchtkastelen
Abonneren op:
Posts (Atom)