De schelle toon blijft immer overheersen/ maakt van de rest een grote wanvertoning

Hij vertelde ons van de sprookjes, hij had graag in de Efteling gewoond
Ookal was hij atheïst over God praten maakte zijn ogen groot
zelfs hij-

Napoleon op het paard, hij at graag eendenmossellen hij gooide hoge ogen met zijn lasso en maakte schilderijen van meerminnen en de toekomstige stad Utrecht
Zelfs hij-

Hij gaf grauwe stoeptegels glans maar vervormde als een straat op zijn kant
toen zij moest huilen was hij was stil en deden zijn ogen het niet

(zo restte ons niets anders:)
Wij klonken maar
op het nieuwe jaar
Met een traantje op de kraag

Want.

Soms vier je dingen, soms huil je
Niemand hier is met een gouden lepel in de mond geboren
Niemand hier kan gieren
en
Niemand is hier blij dat hij twee benen heeft


Ik ben eigenlijk altijd een beetje boos

Het was lang geleden dat zij de kaart ontving, lang geleden dat zij de haare had verstuurd
Toen van adressen in agenda's, nu opgegeten ruimte
Ik vroeg me toen af of ik het zelf had geschreven
of ik het zelf beloofd en beleefd had
De kaart had zij bewaard en teruggevonden bij het opruimen, nu op de wc las zij het terug

Een belofte

Ooit vieren we samen ons eigen succes in de tijd van een ander

Laten wij een rijmpje schrijven Ja ik zal een rijmpje schrijven Schiet mij maar lek stomp ik jou op je bek

"People please", de agente kuchte even, "stop chewing at each other"

Een groepje heldhaftige krekels had zich verzameld. Daar, waar zij tussen de flats de straat binnenreed, daar links in het matige bosje hun aller hoop op die zucht. Zij zette haar muziek af en hoewel druppels hun vleugels zwaar hadden gemaakt en de roest ze deed breken deden ze hun best, tot ze uit zicht was.

"Ik heb een draadje in mijn keel, een heel klein draadje. Als je eraan trekt komt er een drol uit mijn mond". Ze keek hem aan. Ze wist wel dat er iets mis was.

"Blijf, de mensen willen taart met je eten" (het leven als je verjaardag)

Er was steeds
Er was eens... nee er was steeds. (kan het nooit ergens anders over gaan)
Ik spoel me de laatste resten van je af, zie ze kwijnend verdwijnen door het putje
Schreeuwend
Ik kan niet boos zijn op jouw grijze haren, je scherpe neus, de perfecte vouwen in je wangen. Je ogen, die ontzettende ogen
Ik kan mij niet afwenden van wat ik niet kan lezen maar wil blijven bekijken blijvend laten botsen vormen smelten met mijn zekerheid en onzekerheid samen
Ik wil je blijven bekijken en praten maar mijn woorden blijven plakken
De echte woorden die jij had willen horen had ik willen zeggen maar ze bestaan niet
Ik kan niet boos zijn jij bent de liefde en de waarheid die niet iedereen kent
De waarheid die ik ken, denk te kennen, dacht te kennen, kende
Ik heb gelachen met je hard gelachen en scheen ermee op mezelf neer
Verder dan ik gaan kon kon ik met jou
Ik heb gelachen met je ja heel hard gelachen en nu dan huil ik om je
Geen idee waarom ik ben ik de war weer
Ben ik in de war
Volstrekt vastgehecht ben ik de hele nacht de dag kwijt
Eindeloos rondgedoold in mijn eigen hersens als Braziliaanse straatjes zonder einde met torenhoge muren
Er was eens... heel erg stil
Verdriet is het laatste redmiddel

mama mama zonder handen in het hoofd zitten verhalen mooie zinnen, kromme gedachten met een omweg vage schimmen als personages huisdieren met karakter, kleuren met gevoel het hoofd vindt slim grappig en grappig schoon maakt een buiging, vergist en begint weer opnieuw gaat staat ligt en begint weer opnieuw het hoofd maakt wensen bedenkingen toekomst rood denkend aan vroeger en wat al beter had gemoeten het hoofd zucht en schudt, slaapt, wordt wakker geeft opdracht kijk, ruik, hoor, praat het probeert te herinneren wat het weg heeft gedronken maakt, soms geeft het ruimte te vergeten het hoofd bedenkt vermengt vermomt tergt zich maar behoudt behoudt koelte vers en puur het weet als geen ander als de beste eenmaal uit het hoofd - censuur -

Faces you don't want to show finding a way to discomfort Places you don't want to know finding the drama of
feat. Robert Hass

"Ha!" riep de aap naar de kikker, "als ik jou zou zijn zou ik het wel weten!".

Ze hoopte dat mensen begrepen dat ze spijt had. Ze was zichzelf niet, al heel lang. Spijt met een rietje, het had haar uitgezogen en doodleuk opnieuw opgevuld met dikke zware watten en gebruikt wc-papier. Door loensende rioolmeerminnen was ze blijvend kopje onder getrokken, tot het licht verdween uit haar gezicht. Het troebele water vervulde de laatste schreeuw. Ze gaf de horizon weg. Haat had haar tot zijn muze gemaakt,

Een nationale gebeurtenis Het waar een ieder van opveerde, waar een ieder op had gewacht, stilzaam op gehoopt, minzaam om had glimgelachen (sommigen dan en in het knuistje want zij wisten het al maar waren al die tijd alleen gebleven?). Maar nu, daar was het. Daar zou het gaan gebeuren. Daar zouden we het doen. Kom maar, daar gaan we! Grenzen opheffen Tuinen doortrekken Geld vernietigen Tijd verbieden Graan verbouwen (ja graan verbouwen) Het was lang stil maar toen kwam het antwoord Woorden, het zijn maar woorden. Grote woorden die als druppels vallen, als hagelstenen. Harde woorden maar het zijn maar woorden. Mensen zijn geen sociale dieren, het zijn bange dieren.

"Jij wilt alles steeds benoemen" "Ja maar ik praat gewoon graag"

INSPIRATIE (met hoofdletters) Afscheid nemen bestaat wel Marco maar het kan niet, jullie zijn de inspiratie. Zijn dat allemaal mensen die nog leven? Ik help het je hopen want ja door hen ruim ik soms nog eens mijn kamer op. Helaas kon ook jij niet voorkomen dat ik achtentwintig in een barre bak gekregen hamsters had geprobeerd terug te brengen naar de dierenwinkel. Ze waren er in alle soorten en maten en wilden allen de bak uit, ik probeerde ze bij elkaar te houden, te pakken en in mijn zakken en capuchon te stoppen maar ze glipten weg. Ik had mijn armen omhoog toen ik bezweet wakker werd en ik schreeuwde : “nu gaan ze dood, ze worden overreden of opgegeten!” Ik wacht de hele dag op je sms maar jij bent interesse kwijt, jij hebt plastic gevoeld. Het heeft geen zin. Plastic moet je eens proberen Ik ben weer niets veranderd ik ben nog steeds en altijd ongelukkig en zit dat een keer per week te vertellen aan een begrijpende vrouw tot ik afgeleid raak. Mooi. Of het van een verstandelijk gehandicapte is. En zij vertelt over de kunstenaar, hij gebruikte een kleur van Griekenland die ik niet ken, oker lijkt het. Het was een leuke man vertelt ze. Hij stierf jong aan een vreselijke ziekte, de naam ben ik kwijt. Er kwam een moment dat ik eindelijk alles los kon laten. Of dat in ieder geval dacht. Dat ik een keer weer wakker werd, maar geïnspireerd door alle succesvolle mensen op facebook en De vrouw met de sleutel van Vonne van der Meer (laat een verhaal nooit meteen lezen, broei eerst op een idee, broei alvorens je het deelt!) van wie ik ooit eerder een boek gelezen had. Ik had er toen niets van begrepen. Deze ochtenden sta ik op en zet alleen soms meteen mijn telefoon aan. Ik schrik niet meer van de smstrilling want het zal een vriendin zijn. Soms bekijk ik berichten van Carl23 en neem ik aangeboden nieuwe matches door. Ik bekijk wat banen en scholen en andere mogelijkheden om mezelf serieus te kunnen blijven nemen. Heel heel soms kijk ik of jij online bent en wat je nu weer leuk vindt, waar je heen gaat of welke vrouwen je nieuw ontmoet hebt of misschien wel al jaren kende. Alleen erg heel soms realiseer ik me nog dat ik langzaam wegzak uit jouw hoofd en jij uit het mijne. Misschien zal je onthouden wat je me toen over mij vertelde. Misschien niet. Dat is het risico. Zij had het over latten. Hoge latten. Als je heel hoog springt zal je paardenstaart misschien perongeluk de onderkant raken, dat bedacht ik er later zelf achter. Mijn tijd is vrij, ik heb vakantie.

Hij zei gedag hij las een boek maar de pagina's gingen niet om hij spuugde zichzelf tegen de zon in er was weer zon hij zei gedag tegen een achterhoofd

oude rollen roesten niet

geurende grassen fluitende snavels lucht zalvend zacht lang verwacht en veracht is het nu toch zeker de lente haar kracht voel ik haar zelfs nu de nacht beetje regen er leuk bij bedacht en ze lacht

zullen we 2011 een naam geven het is het jaar waarin jij erachter kwam dat kat veel op kut lijkt en daarom ons geslacht een poes genoemd kan worden zullen we zonder oordoppen luisteren naar wat we nooit hadden gehoord als we doof waren zullen we kijken naar kleuren en ze mengen -of ik klink ik nu te positief?- ik hoop niet dat paarse ballen groene vierkanten zijn maar ook ik geef niet graag toe soms zie ik overal mooie dingen, soms is alles even lelijk en verschrikkelijk het is het jaar van de piep

dit is een herhaling

ik wil niet wat ik zelf deed gewoon alleen mijn huiskamer zal er net zo uitzien als ik dood ben en mensen mijn spullen gaan opruimen mag ik de tv want we keken vaak samen