Met mijn blikje in het park beseffend dat anderen mij even troosteloos vinden als ik mijzelf. Zolang ik binnen zit met de gordijnen dicht kan ik me rustig blijven afvragen waarom ik niet kan wat ik zou willen.Ik zou met dieren op een berg willen zitten maar gladde leggings en pumps zitten in de weg.Ik zou willen praten als schrijven maar het schrijven vergaat me.Ik maak me druk om mij en jou en stel me weer eens voor hoe ik doe wat ik echt zou willen. Helemaal donker met alleen de palen schijnen licht. Het leven staat heel even stil voor mij. Ik adem uit, probeer te ontspannen. Ik denk eraan dat ik aan de drugs zou moeten.Dat ik minder kijk naar anderen in mijn spiegel. Ik weet het, dat is erg. Ik rij nog steeds dezelfde weg naar huis als tien jaar geleden en ik hou van de schaduw van de boom waartegen het hondje pist. Ik zou in therapie moeten, zelfs dat weet ik.En jij ook. Sloop je bel en hou je stil. Al het echt blijft getralied, blijft op de bodem. Ik weet niet of ik leuk ben, misschien kan jij me dat vertellen wanneer je slapend naast me ligt.