Ze hoopte dat mensen begrepen dat ze spijt had. Ze was zichzelf niet, al heel lang. Spijt met een rietje, het had haar uitgezogen en doodleuk opnieuw opgevuld met dikke zware watten en gebruikt wc-papier. Door loensende rioolmeerminnen was ze blijvend kopje onder getrokken, tot het licht verdween uit haar gezicht. Het troebele water vervulde de laatste schreeuw. Ze gaf de horizon weg. Haat had haar tot zijn muze gemaakt,