Er was eens, nog dit heden, een leven dat teveel vroeg Zijn pionnetjes keken hem peinzend aan Ze begonnen van angst heel enorm hard te dansen En allemaal dansen, dus niemand mocht staan Hun zwart- witte voetjes werden moe, zo moe maar de pionnetjes hielden stug vol Hun kopjes maakten grimassen naar elkaar En ze scheeuwden: Kijk naar ons, want wij hebben lol! (en ze geloofden het)