Weet je wel

Ik voelde het even snel. Heel even

Het her de jaren kenning

Mijn wangen vonden bol en rood

Ik vond, het stond ze wel

De leden glansden van verwenning

Had ik niet geknield, maar heel even

Mijn handen aan je aanbood

Was ik het die de lucht even losliet

En was jij ineens nergens meer gebleven

Die enkele spreeuw die toch ziet

Al is het mijn laatste stukje mueslibrood

en of hij ons en mijn verdriet,

toch thans hippend weer verliet

ben ik zelf mijn eigen dood